؟ ، یک اتفاق

zendebegur — Sun, 13 Jan 2008 15:09:18 GMT

آن که هنوز زنده است،

نگوید: « هرگز » ـــ

آن چه ثابت و برجاست،

ثابت و برجا نيست!

دنیا،

این چنین که هست، نمی ماند!

ـــ برتولت برشت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن: این وبلاگ چندی دیگر به آدرس دیگری انتقال خواهد یافت و این فضا صرفاً در حکم آرشیو آن وبلاگ خواهد بود. تا آن موقع مطالب را هم در این آدرس و هم در آدرس جدید می توانید مشاهده کنید.

zendebegur — Mon, 31 Dec 2007 15:56:18 GMT

کاش

خیره

به یک بادبادک

همیشه

مؤمن

نمانیم ـــ

لب خند تو باد را گم می کند

zendebegur — Fri, 07 Dec 2007 19:09:18 GMT

چکه ای نور در دوردست

سقفی تاریک

زمان

حنجره را

                 به آرامی

                                   از هم می گشاید

« این روزها دو چیز تسکین ام می دهند:

خیره شدن به سقف،

و امید نوشتن دوباره ی تو »

زمان حنجره را تا سقف

                                     تا سقف ـــ

و چیزی تا جان می گیرد ـــ

می شوم ـــ

رقص یک چکه نور

بر سقف تاریک

ـــ سیامک امین

zendebegur — Thu, 29 Nov 2007 17:09:18 GMT

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــبگو :

تو زیباتری،

یا آسمان آبی تر ؟!

ــ پرنده ی یک اتفاق

zendebegur — Sat, 10 Nov 2007 11:22:18 GMT

پ.ن: این بار از سر اتفاق این شکلی شد!

..............................................................................

خیابان ها را می بلعم

خیابان

مرا

می بلعد ـــ

...............................................................................................................................................

پنجره

به زیبایی می گشاید، نه به زشتی؛

به گرمی ی آفتاب زمستانی، نه به باد خشک تابستان؛

پنجره به بامداد می گشاید از پی شب ـــ

پ.ن: بوی بدی و کثافت دوست داشتنی نیست، چون از پنجره ی باز می آید؛
پنجره ی باز دوست داشتنی ست،چون به انسان می گشاید!

zendebegur — Mon, 29 Oct 2007 07:06:18 GMT

ستاره ی هزار سرخ

چون شعری ساده

که از دیوارت

می میرم

دستی

که تا رؤیای تو ـــــــ

zendebegur — Mon, 22 Oct 2007 12:02:18 GMT

با همه چشم ها تو را فریاد می زنم

با هر لحظه با هر رؤیا با هر سکوت با همه ی واژه ها

به جستجوی تو برمی خیزم

با همه ی واژه ها مرگ از صدای تو شرم می کند

لب خند پرواز می کند

و من با ذهن رؤیای ام می آمیزم

همه خدایان در برابر آینه ات با طفولیت نابکار خویش می شکنند

تو

مطلق همه ی خدایگانی، مطلق همه ی آفریده گان

آنجا که تو لب خند می زنی اینجا که من میلادم را با تو قسمت می خواهم کرد

با همه ی سایه ها بگو

که موسیقی وجودت را دوست می دارم

zendebegur — Sun, 14 Oct 2007 14:22:18 GMT

اما

من می خواهم تنها یک نقطه ی قرمز باشم

با یک دنیای آبی در کنارم ـــ

zendebegur — Mon, 08 Oct 2007 23:56:18 GMT

ـــــــــــــــــــــ درسکوتی مانده بودم ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ نومید

روزم بلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــند، شب ام کوتاه ـــ موی ام سپید

هرچه که بود، بیهوده بود ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ رنگی نداشت

دفتر عمر ورق می خورد ــــــــــــ آهنگی نداشت ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لکن

در آن سکوت گران ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ کسی رسید

کسی که جان به جان خسته ام دمید

هرچه بد بود، از یادم رفت

اندازه شدم!

مه رو واکرد

خورشید آمد

تازه شدم!

پ.ن : این را فرامرز اصلانی خوانده است، شعر نمی دانم از چه کسی است.

zendebegur — Thu, 27 Sep 2007 22:22:18 GMT

در چارچوب ِ کدام در

بر نقاشی یِ ذهن ِ تو

تکیه خواهم داد؟

نارنجی یِ لبان ِ تو اما اندیشه چه می کند

بر چارچوب ِ کدام در

به سرخی یِ ذهن ِ نقاشی یِ تو

خیره خواهم شد؟